Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος πρώην Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης κυρός Βησσαρίων. (1890-1965).
(Εκκλησία της Αλβανίας).

Ο κατά κόσμον Βιάρα Τζοβάνη γεννήθηκε στο Ελβασάν στις 14 Δεκεμβρίου 1890. Σπούδασε τη Θεολογία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Στις 10-12 Σεπτεμβρίου 1922 συνήλθε στο Βεράτι της Αλβανίας Κληρικολαϊκή Συνέλευση, η οποία ανακήρυξε μονομερώς Αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Αλβανίας και εξέλεξε ως πρώτο της Επίσκοπο τον Βησσαρίωνα. Ο Βησσαρίων ήρθε σε διαπραγματεύσεις με την Εκκλησία της Σερβίας σχετικά με τη χειροτονία του. Τελικά στις 3 Μαΐου 1925 στην Ιερά Μονή Σάβινα κοντά στην πόλη Χερτζέκ Νόβι του Μαυροβουνίου χειροτονήθηκε Επίσκοπος. Τη χειροτονία τέλεσαν δύο πρόσφυγες Ρώσοι Επίσκοποι, ο Επίσκοπος π. Αικατερινοσλάβ Ερμογένης και ο Επίσκοπος π. Βλαδιβοστόκ Μιχαήλ. Το επόμενο έτος ο Βησσαρίων ήρθε σε διαπραγματεύσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και κατάφερε να ανακηρυχθεί Αυτόνομη όχι όμως Αυτοκέφαλη η Εκκλησία της Αλβανίας. Τον Φεβρουάριο του 1929 ο Επίσκοπος Βησσαρίων μαζί με τον Σέρβο Επίσκοπο Σκόδρας Βίκτωρα και χωρίς την έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου χειροτόνησαν άλλους τρεις Αλβανούς Επισκόπους. Η Εκκλησία της Αλβανίας ανακηρύχθηκε Αυτοκέφαλη με διάταγμα του Βασιλιά της Αλβανίας Αχμέτ Ζώγου. Ωστόσο δεν αναγνωρίστηκε από καμιά άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία. Το 1936 ο Επίσκοπος Βησσαρίων εξεδήλωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί προκειμένου να διευκολυνθούν οι διαπραγματεύσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη χορήγηση του Αυτοκεφάλου. Μετά την κανονική ανακήρυξη του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Αλβανίας το 1937 ζήτησε συγχώρηση και αποσύρθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Βλαδιμήρου (στο Σιγιόν-Shijon του Ελβασάν). Τον Ιανουάριο του 1942 εξελέγη Επίσκοπος Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης. Τον Αύγουστο του 1946 απέστειλε από την επαρχία του προς την Ιερά Σύνοδο επιστολές διαμαρτυρίας  για την κολεκτιβοποίηση των αγροτικών γαιών της Εκκλησίας. Όταν οι επιστολές αυτές έγιναν γνωστές στο καθεστώς ο Επίσκοπος Βησσαρίων συνελήφθη και στις 12 Δεκεμβρίου 1946 καταδικάστηκε σε εικοσαετή φυλάκιση. Στις 31 Αυγούστου 1949 παύθηκε από την Επισκοπή Βερατίου. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Εκκλησία της Ελλάδος δεν αναγνώρισαν την παύση του. Μεταφέρθηκε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Μπουρέλ (βορείως των Τιράνων). Το 1962 αποφυλακίστηκε. Διήλθε το υπόλοιπο του βίου του στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Βλαδιμήρου (στο Σιγιόν-Shijon του Ελβασάν). Εκοιμήθη στις 15 Δεκεμβρίου 1965.